Ons gemeentelid Henk Posthouwer heeft onlangs zijn eerste gedichtenbundel 'De Geur van Liefde' gepubliceerd. Hij schrijft over de alledaagse dingen die hij meemaakt en hem raken. Het zijn teksten die zorgen voor de vereeuwiging van zijn emotie. De bijna 100 gedichten gaan o.a. over de mensen, van wie hij houdt en de natuur. Op de Eper Renderklippen vindt hij vaak zijn inspiratie. De bundel is uitgegeven bij 'Boekscout.nl' in Soest.
vivaldi in majeur
die grauwe dagen van februari
als regen langs de ramen druilt
de hemel verstikkend in grijstinten
over een wereld stil en uitgestorven
die nooit meer lijkt te ontwaken
plots parelt daar muziek uit venetie
dit gloria klonk eens hemels
over de eilanden in de lagune
engelen verjuichen mijn somberheid
de klaterende regen applaudisseert
onophoudelijk
hoop
‘t spookschip genaamd de wereld
zeilt door de zwarte oneindigheid
vele kapiteins oreren op de brug
dol en ijlend van koorts naar meer
machthebbers in hun witte verblijven
dit overvolle narrenschip vol hongerigen
naar brood en een menswaardig bestaan
droeve broosheid van stervende kinderen
klauwend in het ruim tussen de ratten
stervend in stinkende walmen van verderf
‘t uitzicht op de sterren is beneveld
mensen denken de schepper te evenaren
reiken babylonisch hoogmoedig ten hemel
het schip raast in een waas van vervuiling
een onzekere toekomst tegemoet
de wonderen zijn de wereld nog niet uit
er fonkelen toch vele lichtjes van liefde
men stamelt ook woorden van geluk
muziek klinkt voor wie het horen wil
en in een armoedige stal
werd eens ‘n kind geboren
doodse stilte
geur van witte lelies
draagt de gewijde rust
die de jonge madonna
stil en lief omsluiert
nu nog in zacht licht
en onbewust verdriet
eens door zijn glorie
de moeder van velen
Naast puur geestelijke poëzie streeft Wim bij het schrijven van zijn gedichten naar een combinatie van (soms diepe) ernst en humor. Oftewel, hij probeert belangrijke zaken in een speelse vorm onder de aandacht te brengen. Een vleugje ironie, milde spot, is hem daarbij niet vreemd . Verder spreekt de elegische dichtvorm (weemoedig met een knipoog naar de zwakken in de samenleving) hem aan.
Afgelopen jaar heeft hij aan de Turing Nationale Gedichtenwedstrijddeelgenomen alwaar hij met één van zijn gedichten de finale bereikte. In de Stadsschouwburg te Amsterdam vond hij zijn Waterloo. Niettemin een flinke stimulans om door te gaan….
Antwoord
Toen alle hoop
leek opgegeven
zei God:
"Mijn kind wacht
nu eens even.
Ik ken je,
hield je in de gaten.
Mijn zoon wil heel graag
met je praten.
Ook hij ervoer
in aardse tijden,
de Godverlatenheid,
het lijden.
Maar kwam,
van angst en pijn bevrijd,
als overwinnaar uit de strijd".
Erfenis
Als ik mijn kind'ren het geloof kon schenken,
per testament, ofwel notarieel,
dan zou ik me geen ogenblik bedenken
en schonk aan alle drie een derde deel.
Wat zou me dat een goed gevoel bezorgen,
immers mijn jongens veilig bij de Heer,
maar God zegt:
"Slechts een derde is wat weinig,
Ik geef aan al mijn kinderen veel meer".
Banaal
We streven naar technisch verantwoord beheer
maar denken niet meer
aan kloppende harten van mensen met pijn,
als de cijfers maar kloppend zijn.
Ondanks een heuse bedrijfspsycholoog
gaan werk- en bloeddruk beiden omhoog.
Wanneer het lichaam niet verder wil
krijg je een farmaceutische pil.
De bijsluiter stelt in heldere taal:
"Zes maal per dag, resultaat optimaal".
"Pro actief" schreeuwt de zilveren strip,
medisch verantwoord, rekbaar begrip.
Want de rek houdt op, je raakt uitgedoseerd,
verwarring alom, kapot, gefrustreerd.
Einde verhaal, futloos, steriel,
de stap naar morgen onzeker, labiel.
Vallen, opstaan, vooral niet stoppen
want de kille cijfers kloppen.
Vertellen in één woord een heel verhaal:
"banaal".
Mijn gedichten ontwikkelen zich vanuit een emotie. Ze zijn geschreven in de zogenoemde vrije vorm. Maar ze zijn zeker niet vormloos. Er moet een bepaald ritme in zitten.
In eigen beheer gaf ik de dichtbundel 'Aalscholver begroet de dag' uit. Bij Uitgeverij Kontrast te Oosterbeek verscheen mijn dichtbundel 'Vang de wind'.
Als toelichting op 'Mysterie' schrijft Marianne Lookman het volgende.
Dit keer schreef ik haibun, een vorm van Japanse dichtkunst. In eenvoudig proza beschrijft de auteur omgeving en belevenissen, waarin haiku verwerkt is. Een haibun is vrijwel altijd autobiografisch.
Mysterie
Vroeg in de ochtend stapte ik op de fiets, zonder precies te weten waar mijn tocht me zou brengen. De zon brak door en er hing nog een lichte nevel over de weilanden. Ik zag koeien traag herkauwen. Wat een voorrecht om hier te mogen wonen. Op de grens van bos en heide met de IJssel vlakbij.
Plotseling verstoorde rommel langs het fietspad mijn gedachten. Ik raak altijd geïrriteerd als ik blikjes, lege flessen of ander zwerfvuil zie in de natuur. In dit geval was het papier. Veel papier. Allemaal blaadjes van dezelfde grootte. Ik stapte af om het papier op te rapen, met de bedoeling het in een afvalbak te gooien. Tot mijn stomme verbazing zag ik dat het bladzijden uit een bijbeltje waren. Verbouwereerd nam ik alles mee naar een bankje iets verderop. ‘Job’ zag ik. Het hele hoofdstuk Job uit een bijbeltje gescheurd. Waarom zou iemand zoiets doen?
Ter plekke bedacht ik een aantal scenario’s. Een puber misschien, die niets meer met geloof en kerk te maken wilde hebben? Of iemand met een groot verdriet? Dit laatste paste wel bij het boek Job, vond ik.
een geslagen mens
alles werd hem ontnomen
toch blijft hij hopen
In elk geval was het iemand die eerbied voor de inhoud had. De blaadjes waren netjes verwijderd en niet woedend in stukken gescheurd.
Mijn fantasie sloeg op hol. Zou iemand bewust deze bijbelblaadjes ‘gezaaid’ hebben met evangelisatie bedoelingen? Het bijbeltje kon ook gevonden zijn bij het opruimen van een huis. Uit respect voor een dierbare overledene wilde hij of zij het niet zomaar weggooien. Ik stelde me voor hoe iemand thuis de bladzijden er voorzichtig uitscheurde. En zoals je de as van een geliefde uitstrooit had men in dit geval misschien deze bladzijden verstrooid. De laatste optie sprak me eigenlijk wel aan. Bleef de vraag: waarom hier en wat zou er met de rest van het bijbeltje gebeurd zijn?
Langzaam ging ik terug naar de plek waar ik de eerste bladzijden had gevonden. Voorzichtig strooide ik ze weer langs de kant van het fietspad, af en toe schichtig om me heen kijkend of niemand me zag.
in het bedauwde gras
verwaaid langs het smalle pad –
bijbelbladzijden
Met mijn gedachten nog steeds bij de raadselachtige vondst, vervolgde ik mijn weg.
© marianne lookman 2010