Deze keer heb ik een gesprek met Hans en Herma de Ruiter. Hoewel ik ze al jaren van gezicht ken en weet dat beiden actief zijn met het schrijven van musicals en oratoria, heb ik nooit geweten wat een avontuurlijk leven ze geleid hebben. Als Hans daar smakelijk over verteld lijkt het alsof je in een spannend boek terecht bent gekomen.

Hun gezamenlijke verhaal begint als de jonge Herma en Hans elkaar leren kennen via de catechisatie en jeugdvereniging van de kerk in Heemstede, waar beiden toen woonden in het ouderlijk gezin.  Na wat omzwervingen en hun huwelijk bracht het werk van Hans (Philips) hen in Zwolle waar ze na een half jaar een eigen woning konden krijgen wat heel bijzonder was in die tijd. Maar het werk van Hans bracht hen verder, zo hebben ze in Schotland, Engeland en Mexico gewoond. Hans: “We zijn vaak verhuisd, hebben gezworven, maar we hebben nu overal vrienden en voelen ons overal thuis.”
Herma ziet nog meer voordelen: “Je leert er veel van, je leert je aanpassen en je leert de talen spreken. Onze kinderen spreken naast Nederlands, Engels en Spaans.”
Al die verhuizingen moeten wat voeten in de aarde hebben gehad, want Herma en Hans kregen maar liefst 9 kinderen. Herma vol trots:  “En we hebben 20 kleinkinderen en 2 achterkleinkinderen! Door het leeftijdsverschil groeiden de kleinkinderen samen met onze kinderen op.”
Met verjaardagen proberen ze er allemaal te zijn, gelukkig brengt de partytent dan uitkomst.

 Als Hans over de tijd in Mexico vertelt beginnen zijn ogen te glimmen. Hij  vertelt over een project dat ze samen opgezet hebben om hulp te bieden  na een aardbeving. “We hadden in die tijd een busje en via relaties  kwamen we aan rijst, medicatie en andere goederen. We laadden de bus  vol en gingen richting rampgebied. Herma heeft dit allemaal gefotografeerd  en toen we terug kwamen gaven we diapresentaties om geld te werven. Op  een gegeven moment kwamen we in een klein dorpje, waar we de  presentatie gaven en vervolgens werd ik gevraagd te preken op zondag!”  Ze raakten betrokken bij de gemeenschap en Herma nam de kinderdienst  en het vrouwenwerk op zich. Het wordt hilarisch als Hans verteld over zijn  projecten om de bevolking (vanuit de westerse manier van denken) te  willen helpen. Niet alles lukte zoals Hans en Herma het in hun hoofd  hadden, maar veel wel. En nog steeds zijn ze goed bevriend met een aantal mensen uit het dorpje, ook volgend jaar gaan ze weer naar hen toe in Mexico.

Eigenlijk is daar de kiem gelegd voor wat Herma en Hans jaren later in de Regenboogkerk deden; het schrijven van musicals en nog later van oratoria en bewerkingen van psalmen. Jaren later, toen ze woonden aan de Werlerweg in hun gezellige woonboerderij waar Hans zich stortte op dynamisch biologisch tuinieren. Hans: “We zijn een hele tijd zelfvoorzienend geweest. Aten uit de moestuin, dronken eigen melk en maakten kaas en boter. Maar er waren twee voorwaarden. “Hans kijkt Herma aan, die aanvult: “Geen eigen wijn en geen eigen wol!”
Herma was actief in het jeugdwerk van de kerk. Maar de bestaande kerstvieringen sloten niet meer aan bij de verwachtingen van de kinderen. Een nieuwe impuls leek gevonden in het opvoeren van musicals. De deelname aan de kerstvieringen werd almaar groter en aangezien er meer deelnemende kinderen dan tekst waren besloot Hans de musical wat aan te vullen. Uiteindelijk draaide het er op uit dat Hans zelf een musical schreef, waarbij Willem Veldkamp de muziek voor zijn rekening nam. Zo kreeg ieder kind zijn eigen rolletje. Waarbij Hans benadrukt: “Herma is de stille kracht achter alles, zij draagt ideeën aan en let op de taalfouten.”
Het maken en uitvoeren van musicals, dat zien beiden als een stukje gemeenteopbouw. Daarvoor deden ze het.
De musicals blijven niet onopgemerkt. Bekende namen uit de religieuze wereld nemen contact op met Hans. Er wordt samen gewerkt met Johan Bredewout, Hans Bouma, Jan Quintus Zwart. En het resulteerde in oratoria en bewerkingen van psalmen.
Het nieuwste oratorium, het Nieuw Jeruzalem, wordt dit jaar op 20 november in de avonddienst uitgevoerd, met medewerking van ‘De Zeeklank’ uit Vollenhove met als dirigent Johan Bredewout.
Hans en Herma, een creatief stel waarbij het geloof in het dagelijks leven zichtbaar is. Bij wie bescheidenheid een leidraad is, want “wat je goed doet, met liefde en aandacht, bepaalt de waarde of je nou advocaat, automonteur of schoonmaker bent.”
Ze hebben zoveel te vertellen, zoveel beleefd, mooie inzichten en verfrissende ideeën.
Hun geloof blijkt uit hun daden, dwars door hun avontuurlijke leven heen.

Anita van den Berg.

[terug]

Deze keer wordt Caroline Scheffers in het zonnetje gezet. Er zijn mensen die haar zien als ‘de vrouw van de dominee’, maar of dat terecht is?

Het is een prachtige maandagmorgen als ik hartelijk welkom wordt geheten door Caroline. De eerste was hangt buiten te drogen in de zon en voorzien van een kop koffie beginnen we ons gesprek.

Caroline is vijftig jaar, (“gelukkig kreeg ik geen Sarah!”), getrouwd met Freek Schipper en moeder van Marthe en Edo. Marthe studeert in Ede en woont daar ook op kamers en Edo bezoekt de Noordgouw in Heerde.
Tot zover heb ik wel een aardig kloppend beeld van Caroline, maar wat ze verder doet?

Als ik het haar vraag begint ze een beetje te stralen. ”Ik ben werkzaam bij de Passerel, daar ben ik werkzaam als activiteitenbegeleidster bij het Los Huus, op een gevarieerde, samengestelde groep.”
Ze vervolgt:” Daar werk ik weer sinds april. Voorheen werkte ik op een voorziening in Vaassen, daar zijn we met een paar collega`s vol idealisme begonnen, we hebben het opgezet. Maar helaas moest het gesloten worden door de bezuinigingen. Heel erg jammer. Toen konden we kiezen waar we dan wilden werken en zo kwam ik terug naar het Los Huus. Leuk is wel dat ik nu weer in een team werk, en in Vaassen zat je alleen op de locatie.”

Caroline vertelt dat ze eigenlijk geen opleiding heeft gevolgd voor activiteitenbegeleidster. “Ik heb maatschappelijk werk gestudeerd en daarna de Theologische Hogeschool. Ik heb een gezellige studententijd in Kampen gehad, ik kijk er met plezier op terug.” Als ik vraag waarom ze dan als activiteitenbegeleidster werkzaam is zegt ze:” We woonden toen in Montfoort en Goor, en de kinderen waren nog klein. In deze sector is werken en kinderen een goede combinatie voor ons gebleken. En aan mijn studie heb ik veel gehad in het pastorale vlak.”

Binnen onze gemeente draagt Caroline ook haar steentje bij.  Zo is ze contactpersoon voor een sectie, en is ze als hofdame betrokken bij het verzorgen van het bloemstuk in de kerk. “Eén maand achter elkaar verzorg je dan een bloemstuk, soms is het even zoeken wat past bij de liturgie.” Maar net zo makkelijk plukt ze appels voor de ZWO en binnenkort start er een nieuw project. “ Met zes vrijwilligers starten we met het verzorgen van een diner voor mensen die daar belangstelling voor hebben.. Ik heb er veel zin in, het is erg leuk om op te zetten. Iedereen is welkom, onze insteek is dat we mensen culinair willen verwennen.  Zeven oktober bieden we de deelnemers graag een smakelijke maaltijd aan. Gezelligheid en het samen zijn, zijn daarbij belangrijke speerpunten.”

 Als ik vraag aan Caroline wat de Regenboogkerk voor haar betekend is het  stil. Ze denkt na en antwoordt dan bedachtzaam:” De kerk wordt gevormd  door de mensen die daar zijn. Ik voel me gedragen door mensen. Dat helpt  mee in de opbouw van het geloof en bezinning. De kerk is voor mij een  plek om tot God te komen, met elkaar gaat dat makkelijker. We zijn een  hechte gemeenschap die omziet naar elkaar. We zijn veelkleurig, we  kunnen elkaar vinden en in gesprek blijven, dat helpt bij bezinning. Mooi  voorbeeld is de musical, met elkaar hebben we ergens naar toe gewerkt,  en wat was het gezellig!”
 Ik kan het niet laten. “Heb je ook nog een speciale functie als ‘vrouw van  de dominee’?

 Caroline is daarin beslist. “Ik heb natuurlijk niet voor niets mijn eigen naam gehouden. Freek is beroepen als predikant, ik niet. Natuurlijk horen er wel bepaalde taken bij, ik open de deur als er iemand voor hem aanbelt, en ik neem de telefoon op en geef boodschappen door. Vroeger was de ‘vrouw van de dominee’ actief in het verenigingsleven, bijvoorbeeld als voorzitter van een damesvereniging. Maar dat is hier niet meer zo. En pas met de afsluiting van het seizoen van Oase, dan gebeurt dat hier, maar dat is dan omdat we een groot huis hebben. Maar de kringen en catechese, dat gebeurt in de studeerkamer.”
Caroline is een echt buitenmens blijkt als ik naar haar hobby`s vraag. “ Ik ben graag buiten, ik geniet van de natuur. ”Als ik om me heen kijk zie ik dat ze de natuur ook binnen heeft gehaald. In het gezellige interieur komen veel bloemen voor. “Het is jammer dat het al weer zo vroeg donker is. Ik mag graag hardlopen, doe dit ook bij Cialfo, en ik houd van fietsen en wandelen. Ook houd ik van lezen, en mag ik graag koken en bakken.”

Ik denk dat ze zich helemaal gaat uitleven zeven oktober en op die manier anderen laat genieten van haar talenten.

Anita van den Berg.

[terug]

Deze keer wordt meneer Drijfhamer in het zonnetje gezet. Naar mijn idee iemand die dat echt verdient. Al denkt hij daar zelf anders over. “Ik beleef niet zoveel en heb niet zoveel te vertellen, ik ben verpleger, tuinman en huisman, dat is nu mijn wereld.” Ik mag een kijkje nemen in het leven van meneer en mevrouw Drijfhamer.

Ze wonen samen aan de Burgemeester van Walsemlaan. En dat is bijzonder. Want mevrouw Drijfhamer heeft een indicatie voor een verpleeghuis; zij heeft de ziekte van Alzheimer. Meneer Drijfhamer ervoer de zorg die zijn vrouw in het verpleeghuis kreeg als onvoldoende en koos er voor om haar twee jaar geleden naar huis te halen. “Dat heeft nog heel wat voeten in de aarde gehad. Eigenlijk vonden de artsen het onverantwoord, maar ik heb toch doorgezet. En nu ben ik de oudste mantelzorger van Epe, met mijn zevenentachtig jaren.” Hij moet er zelf een beetje om lachen. “We hebben wel hulp, iedere ochtend komt er iemand van de thuiszorg van Boskamp Thuis, en mijn vrouw gaat twee dagen in de week naar de Dagbehandeling van de Boskamp. Zodat ik ook eens rustig naar iemand toe kan gaan. En we hebben aanpassingen in huis. Zo hoop ik de zorg voor Riekje nog lang vol te houden.” Hij kijkt liefdevol naar zijn vrouw. Als ik hem vraag hoe hij het volhoudt is zijn antwoord kort en bondig:” Ik doe het voor haar. Als het andersom was geweest had ze ook alles voor mij gedaan. Het geeft veel voldoening om samen te zijn.”
Maar de zorg die hij zo liefdevol aan zijn vrouw geeft heeft ook een prijs. “ Vierentwintig uren per etmaal ben ik met haar bezig. Ik ben veel aan huis gebonden. Aan veel dingen kom ik niet meer toe. Ik ben de hele dag met mijn vrouw bezig, bij de verzorging voor haar komt veel kijken. Ik kom soms voor mij vreemde dingen te staan. Ik ben nu huisman, tuinman en verpleger, maar ik heb er nooit voor geleerd. Gelukkig is de samenwerking met de zusters goed, we leren van elkaar, want ja, in de loop van de tijd heb ik zelf ook wel wat dingen bedacht.” Hij lacht weer.

Vroeger was meneer Drijfhamer een druk bezet man met veel sociale contacten. Hij was leraar aan de technische school in Epe, en heeft daarbij jarenlang les gegeven op de avondschool. Maar hij heeft daarnaast nog zoveel meer gedaan. Hij was één van de oprichters van de fotoclub Epe, en ook van de tennisvereniging. Hij was lid van de bouwkring in Epe en hij was vier jaar ouderling in onze kerk. Ook verzorgde meneer Drijfhamer de kalligrafie voor de herdenkingsteksten voor in de bijbels  voor onze kerk, maar ook voor de Grote Kerk. “Dat was echt oecumene”, lacht hij. Het echtpaar kreeg twee kinderen. Na zijn pensionering trok het echtpaar er op uit met de caravan, en heeft heel Europa doorkruist. Meneer Drijfhamer kan smakelijk vertellen, af en toe klinkt er een schaterlach.
 Hij komt al jaren niet meer in de kerk. Maar hij is wel betrokken. ”Elke  zondagmorgen luisteren we naar de kerktelefoon. Zo leven we toch mee  met de gemeente. Het doet mijn vrouw ook wel wat, ze raakt ontroerd als  ze het kerkorgel hoort. En af en toe komt de dominee langs. Dat is fijn.”
 Naast alle zorg en drukte is er af en toe tijd om een activiteit van de  SWOE te bezoeken. Daar kan hij zijn belevenissen delen met andere  mantelzorgers. En in het voorjaar zijn ze nog bij hun dochter in Frankrijk  geweest. Ook staat er nog een vakantie naar het Roosevelthuis op het  programma.
 Meneer Drijfhamer komt over als een tevreden mens. En als bescheiden.  “Als ik zie wat al die andere mensen die in het zonnetje hebben gestaan  allemaal voor de kerk doen…. “
Maar die tijd is voor hem geweest, hij heeft nu de zorg voor zijn echtgenote.
En hij strijkt liefdevol door het haar van zijn vrouw.

Anita van den Berg.

[terug]

Deze keer wordt Marjan Schuur in het zonnetje gezet. Ik weet dat ze betrokken is bij het jeugdwerk, maar ze doet vast meer!

Marjan is getrouwd met Harold en moeder van Vivian en David. Ze is werkzaam als docente op de Noordgouw in Heerde. Als ze daar over vertelt doet ze dat bevlogen. ”Ik doe dit werk met veel plezier. Volgend jaar neem ik een aantal lessen over van een docent die met pensioen gaat. Dat kost wat meer tijd om de lessen voor te bereiden, maar ik heb er zin in.”
Marjan heeft wiskunde gestudeerd, maar vond dit vrij abstract. ”Ik wilde niet in het bedrijfsleven werken en had Harold inmiddels ontmoet. We dachten aan kinderen en ik wilde dan niet fulltime werken. En zo ben ik, na het behalen van mijn eerstegraads lerarenopleiding, in het onderwijs terecht gekomen. Ik ben zinvol bezig en het is hartstikke leuk werk”, aldus Marjan.
Vanuit Groningen is het gezin Schuur tien jaar geleden naar Epe verhuisd. “David ging toen al naar school en ik las dat de Noordgouw een docent wiskunde zocht.”
In die tijd bezochten ze ook kerkdiensten in de, toen nog, gereformeerde kerk. “De overschrijving liet op zich wachten, maar ondertussen waren we al benaderd om in het nieuwe seizoen actief te zijn. Maar Harold was druk met zijn werk, en de kinderen waren nog te klein, dan zou ik elke keer oppas moeten regelen en we kenden nog niet veel mensen. We wilden ons eerst settelen.”
Het jaar daarop is Marjan begonnen in het club werk. “Dat heb ik een aantal jaren gedaan. Daarna werd ik gevraagd om catechese te geven. Dat heb ik met wisselende personen gedaan. Ik geef het nu met Paul Heiligenberg. Het leuke is dat ik sommige kinderen al heel lang volg. Ik heb ze eerst op club gehad en nu op catechisatie. Je ziet dan een hele ontwikkeling.”
Marjan zingt bij de zanggroep ‘Oase’. Ze noemt de sfeer in de groep goed, vind het leuk om het proces te volgen hoe de groep een band ontwikkelt. “Dit jaar doe ik ook mee met de musical Esther. Het is fijn dat Vivian en Harold ook mee doen.”

Op de vrijdagochtend bezoekt Marjan een interkerkelijke bijbelstudiegroep voor vrouwen. “We behandelen een aantal onderwerpen gedurende het jaar. Vanuit Gods  woord wordt verteld wat er van ons mensen gevraagd wordt. We leren hoe we met bepaalde zaken om kunnen gaan, en er is ruimte om dingen te delen. Wat maken we mee? We bidden ook voor mensen. Ik vind het heel waardevol.”
Marjan voelt zich thuis binnen onze gemeente. “Wel zou er wat meer gebruik gemaakt mogen worden van de vele talenten die onze leden hebben. Er zouden wat spontaner dingen mogen gebeuren. Het zou fijn zijn als daar wat meer ruimte voor zou komen. Dat kan ook goed binnen de erediensten. Bijvoorbeeld een mooi combo, of dat jongeren een lied zingen. Als je wilt kan er veel!”
We praten even verder over jongeren en dat daar Marjan`s hart ligt. Dan vertelt ze het volgende: ”Ik heb eens een preek gehoord van dominee van Ark. Wat hij vertelde is me altijd bij gebleven, inspireert me in hoe ik met jongeren wil omgaan. Hij zei: ”Jezus liep mee met de Emmaüsgangers, weg van Jeruzalem. De Emmaüsgangers herkenden hem niet. Hadden ze dat wel gedaan dan waren ze meteen naar Jeruzalem gegaan. Maar ze liepen weg van Jeruzalem, dus de verkeerde kant uit. Jezus liep met hen mee. Hij wist dat ze de verkeerde weg gingen, toch ging Hij mee. Zo wil ik ook met jongeren bezig zijn, gun ze hun waarden, hun vragen. Loop een eindje mee ‘de verkeerde kant uit’, maar loop naast ze. In de hoop dat de ogen open gaan en ze weten waar ze heen moeten. Liever samen de diepte in, dan dat er geen gesprek mogelijk is.”

Anita van den Berg.

[terug]